"Koop een boot en werk je dood." Deze winter heb ik het in watersportkringen welbekende gezegde zelf op waarheid kunnen testen. Bij de aankoop van onze Trintella Ia (Vrouwe Cornelia), begin juni 2006, hebben wij voor lief genomen dat een aantal doppen uit het teakdek dichtgesmeerd was met epoxy (of andere 2 componenten) plamuur. Dat dit zou betekenen dat er in de winter een klusje aan het dek gedaan moest worden, beseften wij ons terdege. In een tweedelig verslag treft u een overzicht van mijn recente ervaringen. Vandaag het verwijderen van de epoxy en de schroeven, volgende week het terugplaatsen en afsteken van de nieuwe doppen.

Het is even een klusje, maar dan heb je ook wat.... Een flink aantal doppen van ons teakdek was door de vorige eigenaar (of die daarvoor?) dichtgesmeerd met Epoxy, of twee componenten plamuur. De Epoxy variant viel het minste op, doordat deze de juiste kleur had en niet egaal van kleur was. De overige gebruikte plamuren leverden een schakering van lichtgele en bruine vlekken op het dek op. Hoewel het niet eens heel erg opviel, spreekt het voor zich dat het uit esthetisch oogpunt toch wel fijn zou zijn de plamuur te vervangen door nieuwe teakdoppen. Ook voor de waterdichtheid is een goed gelijmde dop waarschijnlijk beter dan een harde plamuur, die kan brokkelen.   

Verwijderen van de oude doppen en Epoxy
Een aantal doppen was nog niet uitgevallen maar verkeerde wel overduidelijk in mindere staat. Deze doppen heb ik dus, zonder problemen, als eerste verwijderd. Het verwijderen van het Epoxy uit de dichtgesmeerde gaten bleek al snel een lastige klus. De gaten gevuld met de bruine plamuur bleken het makkelijkst weer vrij te maken, de gelige plamuur ging weer iets moeilijker. Uiteindelijk heef het zo goed mogelijk verwijderen een aantal middagen gekost. Omdat je hierbij op je knieën moet zitten is het aan te raden om een knie kussen te gebruiken.

In het merendeel van de gaten zat onder de plamuur een schroef verstopt. Door de plamuur voorzichtig (en soms met wat meer kracht) met een kleine schroevendraaier weg te tikken kwam de kop van de schroef weer vrij. Zoveel mogelijk hebben we daarbij geprobeerd de kop rondom vrij te maken en ook de sleuf weer op diepte te brengen. Tijdens het werk bleek duidelijk de sterke hechting en taaiheid van epoxy. Helaas kwam door de hechting, zo nu en dan een stukje hout van het dek mee.

Naast het wegtikken met een schroevendraaier hebben we ook nog geprobeerd de epoxy uit te boren. Op zich ging dit redelijk, maar deze methode heeft als nadeel dat je op een gegeven moment in de schroef zal boren. Als je niet oppast boor je daarbij de sleuf kapot en blijf je achter met een moeilijk verwijderbare schroef. Ook lukt het je op deze wijze niet om de schroefkop rondom vrij te krijgen, dus je zult uiteindelijk toch nog epoxy weg moeten tikken. 

Verwijderen van de schroeven
Na het verwijderen van de epoxy en plamuur restte het verwijderen van de schroeven. Deze klus varieerde van makkelijk tot erg lastig. Uiteindelijk heb ik een aantal manieren geprobeerd. Uitboren van de vastzittende schroeven blijkt erg lastig. Je moet hierbij zeer goed opletten dat de boor niet wegloopt en het hout beschadigt.

Ook bijzonder lastig zijn de dolgedraaide schroeven die niet omhoog komen. Ik dacht een oplossing gevonden te hebben door een bout met secondelijm op de schroefkop vast te lijmen. De eerste schroef waar ik deze methode bij uitprobeerde lukte wonderwel, hoewel de droogtijd eerder minuten was dan seconden. Bij de daarop volgende pogingen lukt het echter niet meer. 

In het vorige verslag heb ik de Boa Grabit besproken. Voor het merendeel van de lastige schroeven bleek dit uitkomst te bieden, zo ook voor de dolgedraaide. Wel werd duidelijk dat het zaak was goed op te letten of de kop geheel vrij van Epoxy was. Zodra deze nog enigszins vastliep, moest teveel kracht geleverd worden door de Grabit en draaide de (messing) kop kapot. Uiteindelijk heb ik met de Grabit het merendeel van de schroeven weten te verwijderen.

Wat restte waren een aantal schroeven die kapot gedraaid waren of die dusdanig doorgedraaid waren dat ze meedraaiden met de Grabit (een gat frezen was er dan niet bij). De kapot gedraaide schroeven heb ik zoveel mogelijk weggefreesd, de resterende schacht heb ik met een dreveltje iets dieper weggetikt. De geheel meedraaiende schroeven, zaten gelukkig voldoende diep en deze heb ik laten zitten.

Al met al is me de klus nog meegevallen. Gelukkig heeft mijn echtgenoot, Ilonka ook een flink aantal gaten voor haar rekening genomen. Na bestelling van nieuwe teakdoppen kan ik verder. Een verslag hiervan treft u volgende week.